مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری دو فصلنامه فلسفه تربیت 2538-2802 2 12 2026 8 24 Problematizing the Absence of "the Experience of Hardship and Deprivation" in the Childhood of (Most) Iranian Children Today مسئله مندسازی فقدان «تجربه سختی و محرومیت» در دوران کودکی(اغلب) کودکان ایرانی امروز fa مراد یاری دهنوی 2026 2 15 <p style="text-align: left;">Over the past century, as Iranian society has undergone a transition from its traditional foundations toward a (semi-)modern condition, the experience of childhood in Iran appears to have been subject to profound and multifaceted transformations. Among the most significant of these shifts is the gradual attenuation—and in many cases, the deliberate elimination—of "the experience of hardship and deprivation" from children's lives. The parental generation—tempered, as it were, in the crucible of that earlier childhood—now acts from a well-intentioned desire to shield their offspring from the very hardships that shaped them. The educational crisis, however, emerges precisely at the point where such an approach to child-rearing comes to be regarded not merely as understandable, but as a "desirable educational ideal." Following the spirit of a Foucauldian inquiry, one might pose the following question: Does the systematic effort to eradicate experiences of deprivation and hardship from childhood truly constitute a "desirable" end in the education of future generations?  The research aims to challenge the taken-for-granted desirability of this prevailing approach to child-rearing in contemporary Iranian society, reframing it not as an educational value or ideal, but rather as an "educational challenge and problem" in need of critical examination. To this end, the study employs Huberman’s method of "transcendental and positive critique" to interrogate the "false consciousness" that underlies and legitimizes the systematic effort to eliminate experiences of hardship and resilience-building from the lives of today's children.</p> <p>در سایه گذر جامعه ایران از دوره سنتی به (شبه) مدرن در یک قرن اخیر، به نظر میرسد دوران کودکی کودکان ایرانی، همراه با تغیر و تحولات متفاوتی بوده است. یکی از این تحولات مهم ، کمرنگشدن و حذف «تجربه سختی و محرومیت» از دوران کودکی آنهاست. آنچه که برای کودکان ایرانی دهه پنجاه و سالهای سخت جنگ دهه شصت، رویایی دستنیافتی بود، اینک برای «اغلب» کودکان ایرانی دهه نود، خواستهای بسیار پیشپاافتاده مینماید. آن افراط «محرومیت و سختی» کودکان آن روز، اینک به «تفریط نازپروردگی و راحتطلبی»اغلب کودکان امروز بدل شده است. نسل والدینی که در کوره کودکی آن سالها، «آبدیده» شدهاند، از سر خیرخواهی و عدم تکرار پیامدهای آن «تجربه سختی و محرومیت»، با همه وجود میکوشند تا زیستی عاری از تجربههای سازنده رنج، دشواری و «تابآوری» برای «تک نورچشمشان»، فراهمسازند. اما بحران تربیتی از آنجا آغاز میشود که چنین رویه و سبکی در تربیت کودکان، به عنوان یک «امر مطلوب تربیتی» تلقی میشود. اما به سبک پرسش فکویی میتوان پرسید آیا تلاش برای حذف تجربه محرومیت و سختی از زیستکودکانه، واقعا «امری مطلوب» در تربیت آینده آنهاست؟ این پژوهش با طرح چنین پرسشی درصدد  است تا این امر مطلوب در تربیتِ کودکان امروزی جامعه ایرانی را به چالش بکشد و آن را نه به عنوان یک ارزش و امر مطلوب، بلکه به عنوان «یک چالش و  مسئله تربیتی» مطرح سازد. برای این منظور از روش «انتقادی فراونده و مثبت» هابرماس برای به چالشکشیدن «آگاهیهای کاذب» منجر به تلاش برای حذف تجربه سختی و تابآوری کودکان امروزی استفادهشده است</p>

http://pesi.saminatech.ir/ar/Article/Download/53117