<p>بحران آب به یکی از چالش&zwnj;های اساسی ایران تبدیل شده است و حوضه آبریز مرکزی استان زنجان نیز از این قاعده مستثنی نیست. مدیریت نادرست مصرف آب، به&zwnj;ویژه در بخش کشاورزی، موجب تشدید این بحران گردیده است. درک عوامل اجتماعی، فرهنگی، مدیریتی و قانونی مؤثر بر این مدیریت، گامی ضروری برای یافتن راه&zwnj;حل&zwnj;های پایدار است. هدف: هدف این پژوهش، شناسایی و اولویت&zwnj;بندی عوامل کلیدی مؤثر بر مدیریت مصرف آب در حوضه آبریز مرکزی زنجان از دیدگاه خبرگان و ارائه الگوی جامعه&zwnj;شناختی مبتنی بر یافته&zwnj;های کیفی بود. روش بررسی: این پژوهش به روش کیفی و با تکنیک دلفی کلاسیک در سه مرحله انجام شد. جامعه آماری پژوهش را ۳۰ نفر از مدیران، کارشناسان ارشد سازمان جهاد کشاورزی، اداره آب منطقه&zwnj;ای و کشاورزان خبره استان زنجان تشکیل دادند که به صورت هدفمند انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده&zwnj;ها، پرسش&zwnj;نامه&zwnj;های باز و نیمه&zwnj;باز بود که در سه مرحله تکمیل و نتایج آن&zwnj;ها با استفاده از تکنیک&zwnj;های تحلیل محتوای کیفی و درصد فراوانی، تجزیه و تحلیل شد. یافته&zwnj;ها: بر اساس یافته&zwnj;های حاصل از سه مرحله اجرای دلفی، عوامل مؤثر در ۱۰ مقوله اصلی دسته&zwnj;بندی شدند: ۱. قوانین مصوب ناقص و متناقض (با فراوانی تأیید ۹۳٪)، ۲. ضعف در حکمرانی و هماهنگی نهادی (۸۷٪)، ۳. کمبود انگیزه اجتماعی و اقتصادی در بهره&zwnj;برداران (۸۳٪)، ۴. پایین بودن سرمایه فرهنگی و آگاهی (۸۰٪)، ۵. وجود قواعد و عادات نادرست محلی (۷۷٪)، ۶. ضعف فنی و زیرساختی (۷۳٪)، ۷. عدم تخصص و تعهد کافی در نیروی انسانی (۷۰٪)، ۸. نبود رهبری محلی مؤثر (۶۷٪)، ۹. عدم مشارکت اجتماعی (۶۳٪)، و ۱۰. ضعف در برخورد با متخلفان (۶۰٪). این مقوله&zwnj;ها نشان&zwnj;دهنده ابعاد مختلفی هستند که مدیریت مصرف آب در منطقه را تحت تأثیر قرار می&zwnj;دهند. نتیجه&zwnj;گیری: نتایج نشان می&zwnj;دهد که حل بحران آب در منطقه تنها از طریق اقدامات فنی میسر نبوده و نیازمند توجه همزمان به عوامل اجتماعی، فرهنگی، مدیریتی و قانونی است. بازنگری اساسی در قوانین، تقویت حکمرانی یکپارچه آب، سرمایه&zwnj;گذاری بر آموزش و ارتقای سرمایه فرهنگی، و بهره&zwnj;گیری از رهبران محلی می&zwnj;تواند به بهبود مدیریت مصرف آب در حوضه آبریز مرکزی زنجان بینجامد.</p>

<p>توسعه سیاسی یکی از مفاهیم بنیادین در فهم روند بلوغ، نوسازی و تثبیت نظام&zwnj;های سیاسی و همچنین ارتقای حکمرانی مؤثر و پاسخ&zwnj;گو به مطالبات شهروندان است. این پژوهش با رویکردی توصیفی - تحلیلی و در چارچوب نظری نوسازی و توسعه، به مقایسه و تحلیل تطبیقی نقش احزاب سیاسی در دو کشور ایران و فرانسه می&zwnj;پردازد تا نشان دهد چگونه ایدئولوژی&zwnj;های سیاسی، ساختارهای حکومتی، مسیرهای تاریخی و بسترهای فرهنگی بر کارکرد احزاب در فرآیند توسعه سیاسی تأثیر می&zwnj;گذارند. در نظام دموکراتیک و سکولار فرانسه، احزاب سیاسی به&zwnj;عنوان عناصر محوری در سیاست رقابتی، نمایندگی شهروندان و تدوین خط&zwnj;مشی&zwnj;های عمومی ایفای نقش می&zwnj;کنند. این احزاب ضمن تقویت کثرت&zwnj;گرایی، تنوع ایدئولوژیک و مشارکت مدنی، توانسته&zwnj;اند خود را با دگرگونی&zwnj;های اجتماعی ناشی از جهانی&zwnj;شدن، فناوری&zwnj;های نو و چالش&zwnj;های زیست&zwnj;محیطی سازگار سازند و از این رهگذر، انعطاف&zwnj;پذیری دموکراتیک را حفظ کنند. در مقابل، در ایران معاصر، احزاب سیاسی در چارچوب ایدئولوژیک و حقوقی مبتنی بر اصول جمهوری اسلامی فعالیت می&zwnj;کنند؛ چارچوبی که از یک&zwnj;سو مشروعیت سیاسی را از مبانی دینی اخذ می&zwnj;کند و ازسوی&zwnj;دیگر، محدودیت&zwnj;هایی بر فعالیت حزبی اعمال می&zwnj;نماید. احزاب در ایران اغلب نقش واسطه&zwnj;ای میان دولت و جامعه دارند، اما به&zwnj;واسطه جناح&zwnj;بندی&zwnj;های سیاسی، ضعف نهادینه&zwnj;سازی و سلطه گفتمان&zwnj;های فقهی و ایدئولوژیک، نتوانسته&zwnj;اند به&zwnj;طور کامل در جهت توسعه سیاسی پایدار گام بردارند. این تحلیل تطبیقی نشان می&zwnj;دهد که احزاب سیاسی، باوجود تفاوت&zwnj;های ساختاری و ایدئولوژیک، در هر دو کشور نقشی تعیین&zwnj;کننده در تعمیق توسعه سیاسی و تنظیم رابطه دولت و جامعه دارند، اما مسیر تحقق این نقش، بسته به نوع نظام سیاسی و مبانی مشروعیت، متفاوت است.</p>

<p>هدف از پژوهش حاضر، ارائه الگوی تدوین خط&zwnj;مشی پیشگیری از مهاجرت نخبگان حوزه سلامت بـود. روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر روش تحلیل مضمون است. جامعه آماري این پـژوهش شـامل اعضای هیأت علمی دانشگاه و خبرگان حوزه سلامت بود که نمونـه&zwnj;گیـري بـا اسـتفاده از روش غیراحتمالی به شیوه هدفمند صورت گرفت. جمع&zwnj;آوري اطلاعات تا اشباع نظـري داده&zwnj;هـا ادامـه یافـت و تعداد 15 مصاحبه فردي نیمه ساختاریافته انجام گرفت. فراینـد کدگـذاري در سـه مرحلـه بـاز، محـوري و گزینشی انجام گرفت و در نهایت به طراحی الگوي مضامین پرداخته شده است. در مجموع 225 کد اولیه ایجاد شد؛ سپس به دلیل کثرت کدها تمامی کدهاي مشابه بر پایۀ قرابت مفهومی و معنایی در گروه خاص خود قرار گرفتند و به 26 مقوله فرعی تقلیل یافتند و نهایتاً بـر اسـاس کـدهاي بـاز ثانویه، هفت مقولۀ اصلی شامل اقتصادی، آموزشی، اجتماعی، فناوری، سیاسی، رفتاری و زیست بومی می&zwnj;باشند. در مرحله بعد به منظور برقراري رابطه بین مفـاهیم تولید شده در مرحله کدگذاري کدها و مولفه ها وارد محیط نرم افزار مکس کیـودا شـد و شبکه مضامین ترسیم گردید و الگوی نهایی ارائه شد.در نهایت برای پیشگیری از مهاجرت نخبگان حوزه سلامت، پیشنهاد می&zwnj;شود سازمان&zwnj;ها با اجرای بسته&zwnj;ای جامع از سیاست&zwnj;های مالی و حمایتی، محیطی جذاب و پایدار برای فعالیت سرمایه&zwnj;های انسانی ارزشمند فراهم کنند.</p>

<p>بر پایه روایت بسیاری از ایران&zwnj;شناسان، کردها از کهن&zwnj;ترین ساکنانِ ایران&zwnj;زمین و از خالص&zwnj;ترین تیره&zwnj;های آریایی&zwnj;اند و زبان، آداب و حتی خطّ آنان از ژرف&zwnj;ترین یادگارهای ایرانِ باستان حکایت دارد. از این&zwnj;رو، کردها را می&zwnj;توان از اصیل&zwnj;ترین اقوام ایرانی و زبان کردی را از کهن&zwnj;ترین و توانمندترین زبان&zwnj;های ایرانی دانست. امروزه گویشوران این زبان، ضمن بهره&zwnj;مندی از آن ـ که به باور زبان&zwnj;شناسان تنها بازمانده مستقیم زبان مادی است ـ دینِ فرهنگیِ خود را به زبان فارسی نیز ادا کرده&zwnj;اند. برجسته&zwnj;ترین ویژگی&zwnj;های اقوام ایرانی، از جمله کردها، را باید در مؤلفه&zwnj;های مشترکی جست&zwnj;وجو کرد که آنان را در قالب هویتی واحد به نام &laquo;ملت&raquo; تعریف&zwnj;پذیر می&zwnj;سازد. تاریخ، جغرافیا، سنت&zwnj;ها و فرهنگ مشترک ایرانی از مهم&zwnj;ترین عوامل وحدت&zwnj;آفرین میان این اقوام است. انسان امروز، برخلاف گذشته، به موجودی چندساحتی بدل شده و در پی دگرگونی&zwnj;های فرهنگی و اجتماعی، هویت&zwnj;های گوناگونی ـ قومی، فرهنگی، ملی، مذهبی و جز آن ـ کسب کرده است. نویسنده این پژوهش، با روش تحلیل و مقایسه، می&zwnj;کوشد با نشان&zwnj;دادنِ برخی مؤلفه&zwnj;های هموندیِ ملی و پیوستارهای جمعی در شعر گروهی از شاعران کرد، تبیین کند که پایاییِ زبان و هویتِ قومی نه&zwnj;تنها تهدیدی برای هویت ملّی نیست، بلکه از بنیادهای استحکام&zwnj;بخش و تقویت&zwnj;کننده آن به&zwnj;شمار می&zwnj;آید.</p>

<p>این پژوهش با هدف تبیین بازنمایی وضعیت اخلاقی جامعه عصر غزنوی در اشعار سنایی غزنوی انجام شده است. بثُّ&not;الشکوی در شعر فارسی یکی از مهم&zwnj;ترین بسترهای نقد اخلاقی و اجتماعی به&zwnj;شمار می&zwnj;آید و سنایی، به&zwnj;عنوان یکی از پیشگامان شعر تعلیمی، بیشترین بهره را از این ژانر برای بیان نابسامانی&zwnj;های اخلاقی زمانه خود برده است. مسئله اصلی پژوهش آن است که سنایی چگونه با اتکا به زبان شاعرانه و نگرش اخلاقی خویش، تصویری بینامتنی از بحران&zwnj;های اخلاقی جامعه ـ مانند فساد قدرت، ریاکاری دینی، تبعیض، نادانی، و ضعف عدالت اجتماعی - ارائه می&zwnj;دهد. روش تحقیق، تحلیل توصیفی ـ تحلیلی با تأکید بر خوانش بینامتنی است؛ بدین&zwnj;معنا که مضامین بثُّ&zwnj;الشَّکویِ سنایی با داده&zwnj;های تاریخی و متون اخلاقی هم&zwnj;عصر (از جمله متون نثر تاریخی و آثار تعلیمی سده پنجم و ششم) تطبیق و تحلیل شده است. یافته&zwnj;های پژوهش نشان می&zwnj;دهد که شکواییه&zwnj;های سنایی نه&zwnj;تنها نقدی شاعرانه بر نابهنجاری&zwnj;های اجتماعی&zwnj;اند، بلکه نوعی بازنمایی اخلاقی و هنجاری از جامعه غزنوی را عرضه می&zwnj;کنند که در آن، بی&zwnj;عدالتی و فساد اخلاقی، ریشه بسیاری از بحران&zwnj;های اجتماعی معرفی شده است. نتیجه آن&zwnj;که شکواییه&zwnj;های سنایی را می&zwnj;توان یکی از منابع مهم شناخت دغدغه&zwnj;های اخلاقی و اجتماعی اندیشه ایرانی در دوره غزنوی دانست.</p>