موسسه آموزش عالی فاطمیه شیراز پژوهش های میان رشته ای زنان 2783-1175 6 4 2025 1 19 Developing a Structural Equation Model of Resilience Based on Self-Differentiation Mediated by Marital Adjustment in female nurses تدوین مدل معادلات ساختاری تاب آوری براساس تمایزیافتگی خود با میانجی گری سازگاری زناشویی در پرستاران زن 7 18 fa محسن کمالی نیا ساوه کیانوش زهراکار گروه مشاوره دانشگاه خوارزمی تهران مهدی عرب زاده دانشگاه خوارزمی 2024 9 8 <p>Resilience, as one of the key personality traits in coping with occupational and marital challenges, plays an important role. Identifying factors that enhance this trait can improve individuals' mental health and performance. Therefore, examining the variables that predict resilience seems essential. This study is a basic, descriptive-analytical research using a correlational approach and structural equation modeling. The statistical population consisted of 400 married female nurses working in public healthcare centers and hospitals in Alborz province, selected through multistage cluster sampling. The research tools included the Connor-Davidson Resilience Scale, the short version of the Self-Differentiation Scale (Skowron &amp; Smith), and the Locke-Walsh Marital Adjustment Scale. Data analysis was conducted using SPSS version 26 and AMOS version 24. This study was approved by the Ethics Committee of Alborz University of Medical Sciences (IR.ABZUMS.REC.1401.297). Participants voluntarily participated in the study, and their data confidentiality was ensured. The results showed that self-differentiation (r=0/712) and marital adjustment (r=0/796) had a significant positive relationship with resilience at a confidence level of (0/01). Moreover, the mediating role of marital adjustment in the relationship between self-differentiation and resilience was confirmed. The results indicated that the data fit the conceptual model of the study. The findings suggest that for enhancing resilience in married nurses, policymakers in the health sector should pay more attention to the emotional, cognitive, and emotional factors of this group.</p> <p>تاب&zwnj;آوری به&zwnj;عنوان یکی از ویژگی&zwnj;های مهم شخصیتی در مقابله با چالش&zwnj;های شغلی و زناشویی نقش مؤثری ایفا می&zwnj;کند. شناسایی عوامل مؤثر بر تقویت این ویژگی می&zwnj;تواند به بهبود وضعیت روانی و عملکرد افراد کمک کند. ازاین&zwnj;رو، بررسی متغیرهایی که پیش&zwnj;بینی&zwnj;کننده تاب&zwnj;آوری هستند، ضروری به نظر می&zwnj;رسد. این پژوهش از نوع بنیادی با رویکرد توصیفی-تحلیلی و به روش همبستگی با استفاده از مدل معادلات ساختاری انجام شد. جامعه آماری شامل 400 پرستار زن متأهل شاغل در مراکز درمانی و بیمارستان&zwnj;های دولتی استان البرز بود که به روش نمونه&zwnj;گیری خوشه&zwnj;ای چندمرحله&zwnj;ای انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه تاب&zwnj;آوری کانر و دیویدسون، نسخه کوتاه پرسشنامه تمایزیافتگی خود (اسکورن و اسمیت)، و مقیاس سازگاری زناشویی لاک-والاس بود. تحلیل داده&zwnj;ها با نرم&zwnj;افزارهای SPSS نسخه 26 و AMOS نسخه 24 انجام گرفت. این پژوهش با شناسه IR.ABZUMS.REC.1401.297 به تصویب کمیته اخلاق دانشگاه علوم&zwnj;پزشکی البرزرسیده است. مشارکت&zwnj;کنندگان با رضایت آگاهانه در مطالعه شرکت کردند و محرمانگی داده&zwnj;هایشان تضمین شد. نتایج نشان داد که تمایزیافتگی خود (r=0/712) و سازگاری زناشویی (r=0/796) ارتباط مثبت و معناداری با تاب&zwnj;آوری در سطح اطمینان 01/0 دارند. همچنین، تأثیر میانجی سازگاری زناشویی در ارتباط بین تمایزیافتگی خود و تاب&zwnj;آوری تأیید شد. نتایج نشان داد که داده ها با مدل مفهومی پژوهش برازش دارند. یافته&zwnj;ها حاکی از آن است که داده&zwnj;ها با مدل مفهومی پژوهش سازگاری دارند. برای ارتقای تاب&zwnj;آوری پرستاران متأهل، پیشنهاد می&zwnj;شود سیاست&zwnj;گذاران حوزه سلامت به عوامل عاطفی، شناختی و هیجانی این گروه توجه بیشتری داشته باشند.</p> http://wir.fatemiyehshiraz.ac.ir/fa/Article/Download/49309