مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری فصلنامه پژوهش‌های اخلاقی (انجمن معارف اسلامی ایران) 2383-3279 17 1 2026 8 11 From Psychoanalysis to Pseudoscience: A Critical Analysis of Inner Power and the Misinterpretation of the Jungian Unconscious از روانکاوی تا شبه علم: تحلیل انتقادی نیروی درون و برداشت نادرست از ناخودآگاه یونگی 19 34 fa محمدعلی اخویان دانشیار، گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه قم، قم، ایران سلمان خلیلی پیر بلوط دانشجوی دکتری، گروه معارف اسلامی، دانشکده الهیات، دانشگاه قم، قم، ایران 2026 4 2 <p>“The ‘New Thought’ movement in contemporary spirituality employs Jungian psychological concepts in a loose, voluntaristic manner, detaching the theory of the unconscious from its original psychoanalytic context and transmuting it into a metaphysical and positivistic notion of ‘the power of the mind.’ This paper adopts a critical approach to examine both this misinterpretation of Jungian teachings and the internal consistency of Jung’s own theory, arguing that a significant portion of these misconceptions stems from inherent ambiguities within his work. A comparative analysis of Jung’s primary texts and the theoretical foundations of New Thought reveals that both intellectual frameworks suffer from an conflation of psyche and metaphysics. While New Thought characterizes the unconscious as a ‘creative inner power,’ Jung perceived it as a symbolic and structural network spanning the individual and collective mind; however, Jung’s own theory remains characterized by philosophical and epistemological ambiguities, particularly regarding the intersection of science, myth, and inner experience. The findings indicate that, in the process of appropriating Jungian concepts, New Thought has distorted the cognitive function of the unconscious, reducing it to a tool for personal success and psychological self-actualization. Crucially, these misinterpretations are rooted in the internal instabilities of Jung’s own intellectual system—a system that maintains an uneasy and often contradictory bridge between psychological science and human spirituality.”.</p> <p>جریان «تفکر نوین» در معنویت معاصر، مفاهیم روانی یونگ را به شکلی آزاد و اراده&zwnj;گرا به کار می&zwnj;گیرد و نظریه&zwnj;ی ناخودآگاه را از معنا و بستر روان&zwnj;تحلیلی آن جدا کرده، به سطحی متافیزیکی و اثبات&zwnj;گرایانه از «قدرت ذهن» تبدیل می&zwnj;کند. این مقاله با رویکردی انتقادی، هم به بررسی این تفسیر نادرست از آموزه&zwnj;های یونگ می&zwnj;پردازد و هم به سنجش درونی خود نظریه&zwnj;ی یونگ، تا نشان دهد بخشی از زمینه&zwnj;ی برداشت&zwnj;های غلط از دلِ ابهامات موجود در آثار او برمی&zwnj;خیزد. بررسی تطبیقی متون اصلی یونگ با منابع نظری تفکر نوین آشکار می&zwnj;سازد که در هر دو دستگاه فکری، نوعی اختلاط میان روان و متافیزیک رخ می&zwnj;دهد. تفکر نوین در این فرایند، ناخودآگاه را «قدرت خلاق درون» می&zwnj;خواند، در حالی که یونگ آن را شبکه&zwnj;ای نمادین و ساختاری میان ذهن فردی و جمعی می&zwnj;دید؛ اما خود نظریه&zwnj;ی یونگ نیز از حیث مبانی فلسفی و معرفتی، از جمله در تعیین نسبت میان علم، اسطوره و تجربه درونی، واجد ابهام و ناسازگاری است. نتایج نشان می&zwnj;دهد که تفکر نوین در فرایند مصادره مفاهیم یونگی، به تحریف کارکرد شناختی ناخودآگاه و تبدیل آن به ابزار موفقیت شخصی و خودتحقق&zwnj;گری روانی دچار شده است. البته این سوء&zwnj;برداشت&zwnj; ریشه در ناپایداری&zwnj;های درونی نظام فکری یونگ دارد؛ نظامی که میان علم روان و معنویت انسان، پیوندی دشوار و گاه متناقض برقرار می&zwnj;کند.</p>

http://akhlagh.saminatech.ir/ar/Article/Download/54422